Huanchaco
| (0 stemmen) |
Na een reis van 2 dagen zijn we vrijdagavond laat gearriveerd in Huanchaco, in het noorden van Peru. Zaterdagochtend meteen op pad: kennismaken met de jongeren. Een bijzondere en hartverwarmende ontmoeting.
Hallo allemaal,
Het is hier nu zondagochtend 12h15 en over 1,5 uur vertrekken we met de nachtbus - het is hier nog geen nacht, maar de bus reist de hele nacht door - naar Chachapoyas, in de bergen.
De vlucht naar Lima ging goed. We hadden 3 kwartier vertraging vanaf A´dam, maar na een sprint in Madrid bleek het vliegtuig naar Lima dezelfde vertraging te hebben, dus dat ging goed. In het vliegtuig niet geslapen - de zon bleef schijnen :) - en een heel mooi boek van meer dan 300 pagina´s in één ruk uitgelezen: een absoluut leesrecord voor mij. Ik kan het jullie aanraden: De eenzaamheid van de priemgetallen (met dank aan Astrid van wie ik het boek voor mijn verjaardag gekregen heb). Om 18h15 locale tijd stonden we in Lima. Net een taxi kris kras door de spits gesjeesd naar Casa Ana waar ons een warme ontvangst wachtte. Spullen neergezet en op zoek naar een restaurantje. Dat bleek lastiger dan gedacht. De leuke tentjes zagen er onhygienisch uit en de meer schone, oogdden ´clean´. Toch maar voor dat laatste gekozen. Je moet je maag niet meteen tarten. Na een bord kip met een fles rode wijn - met z´n 3-en hoor! - die naar port smaakte, zakten we na een dag van 25 uur in bed. Om 4h30 werd ik gewekt door een haan, dwars door mijn oordoppen heen. Oeps, ik wilde graag doorslapen. ´Iets´ later hoorde ik de haan nog steeds. Jeeetje, ik wil doorslapen, dacht ik, maar Marcel keek toch even om zijn horloge: 10h00! 12 uur geslapen! Snel ontbeten, boodschappen gedaan en toen naar het busstation. Van Lima dus nauwelijks iets gezien, maar wel lekker geslapen. Op de terugweg hebben we er 1,5 dag. Dan maar de stad gaan bekijken. De bus naar Trujillo was erg luxe. Vanuit een soort ligbed aanschouwden wij de woestijn waar we doorheen reden. Aan één kant zee en verder zand, heel veel zand. We hebben ook een hele mooie zonsondergang gezien. Én verplicht drie films, Spaans nagesynchroniseerd én ondertiteld. Heel leerzaam :)
Om 23h30 arriveerden we in Huanchaco, bij een gastgezin, waar Puck, het maatje van Jan ons opwachtte. Wederom een warme ontvangst, maar het huis was koud en klam. Alles is hier open. Aan daken doen ze hier niet. Het huis is een verzameling kamers door patio´s verbonden. Wel fris in de winter en dat is het hier. OK, hup, weer liggen, dat hadden we nog niet gedaan :). ´s Ochtend om 7h45 op voor het ontbijt bij ons ´gezin´. Gezellig! Zoonslief zijn surfers en doen vandaag mee met de nationale surfkampioenschappen. Vader is visser en vist met de karakteristieke vissersbootjes van hier. Vissen, surfwinkeltje, toeristische ´artisanat´, kamerverhuur, zo sprokkelen ze hun inkomen bij elkaar.
Om 9h00 gingen we met de lokale bus - met net als in Guatemala keiharde salsamuziek - naar Trujillo, waar het kantoor van Fairmail is. Daar wachtte ons wederom een warme ontvangt door 12 jongeren van 13 tot en met 19 jaar. Om de beurt stelden zij zich aan ons voor in hun beste Engels en wij daarna in ons beste Spaans. Daarna was er een afscheidsceremonie omdat 4 jongeren 19 jaar waren geworden en Fairmail moesten verlaten. Ze werken voor Fairmail van 13 tot 18 jaar en daarna moeten ze voldoende geld hebben gespaard voor hun opleiding. Er was ook de introductie van de 4 die instroomden. De nieuwen kregen een t-shirt, wij ook. En tja: toen werden er dus 1000000 foto´s gemaakt. Hun corebusiness, zogezegd. Erg grappig. Peter, de oprichter van Fairmail, heeft ons van alles uitgelegd over de werkwijze. Dat vertel ik later nog wel eens, want daar ontbreekt nu de tijd voor. Daarna kwamen de kwartaalcijfers op tafel. Iedereen kon zien van welke foto´s de meeste kaarten verkocht waren en wie dus het meest verdiend had. Een beetje Mercuri Urval op z´n Peruaans :). Het geld wordt verdeeld over 3 fondsen per kind: kleding, opleiding en huis. Uit het laatste fonds mogen ze hun ouders bijstaan in onderhoud van het ouderlijk huis. Zelf wonen ze in een kinderhuis. Ook voor gezondheid is er geld vanuit een verzekering. Alles is erg goed geregeld en zeer transparant. De kinderen worden zeer verantwoordelijk gemaakt voor hun inkomsten en bestedingen. Toen alles klaar was, vertrokken we met z´n allen naar Huanchaco om te eten. Op de weg er naartoe kwam ik in gesprek met Luiz, die met ons op reis meegaat en die binnenkort 17 wordt. Ik vroeg hem hoe hij hier terecht was gekomen en hij vertelde dat hij op straat had geleefd en drugs had gebruikt. De drug waaraan kinderen hier vaak verslaafd zijn, is lijmsnuiven. Goedkoop en effectief, maar zeer verslavend, schijnt. Luiz doet nu een koksopleiding en wil graag op een cruiseschip gaan werken. Dat klinkt onwerkelijk, maar een van de dingen die Fairmail doet, is kinderen weer een droom geven, een blik op een toekomst. Bij de een lukt dat beter dan de ander, maar bij Luiz werkt dat goed. Hij wil graag Engels oefenen en zo werd het al snel intercambio tussen ons: ik verbeterde zijn Engels, hij corrigeerde mijn Spaans. Erg leuk.
Zo heeft ieder kind zijn verhaal. Veel komen van de vuilnisbelten, komen uit gebroken gezinnen. Nee, vrolijk word je er niet van. Gezamenlijk vormen ze de Fairmailfamilie. Als je ook zag hoe ze afscheid namen van de een en de volgende weer verwelkomde. Tja, daar word je stil van. Zo jong en toch al zo wijs, wetend dat het er uiteindelijk om gaat om het fijn te hebben met elkaar, elkaar te helpen en een toekomst op te bouwen. En dat ademt Fairmail en dat ademen ook die kinderen. Ik vraag mij af wat wij hen nog kunnen leren. Zij leren ons meer, denk ik.
Na een lekkere lunch zijn Peter, onze reisbegeleider Marelyn, de locale Fairmailmanager Renato en zijn assistente - voorheen lege flessen verzamelaarster - Rosita teruggegaan naar Trujillo voor de marketing workshop die Marcel zou geven op het kantoor van Fairmail. En dat deed hij súper. Met zijn 10 lessen Spaans en een flistende Powerpointpresentatie liet hij hen nadenken over het verbreden van hun afzetmarkt. Toen was het alweer 17h30 en hebben we de bus teruggenomen naar Huanchaco en zijn een wijntje op een terras gaan drinken. De eerste indrukken met elkaar uitwisselen. Als snel zagen we Alie en Jan. Daarna met z´n allen vis gegeten en toen weer ons bed in. Het tijdverschil van 7 uur is nog niet helemaal uit ons lichaam. Vanmorgen een rondje door Huanchaco gemaakt, naar de golfsurfers gekeken en zometeen water halen voor onze bustocht.
Wij begeleiden 5 kinderen: één mocht niet mee van haar ouders. Zij is nieuw en haar ouders vertrouwden het nog niet zo. Wel sneu.
Helaas kan ik nu geen foto´s uploaden, daaraan ontbreekt de tijd, maar dat komt nog wel. We gaan ons nu voorbereiden op een bustocht van 14 uur in een iets minder luxe bus. Rond 5h00 arriveren we in Chachapoyas, dan is het maandag.
Lieve allemaal, dit waren onze eerste indrukken. Hopelijk zijn we in de gelegenheid de volgende ook met jullie te delen. Ligt aan de internetfaciliteiten én de tijd.
Oh ja, altijd belangrijk: het weer. Huanchaco ligt aan de kust en lijkt op Scheveningen 1,5 eeuw terug. De pier is bijna als bij ons, maar dan van hout. Grijs water, grijze, mistige lucht, klam en koud. Maar ... vandaag brak even de zon door en dan is het lekker. Ben blij met mijn thermobroek en sjaal.
Adios amigos, we hopen dat jullie het minstens zo goed maken als wij. Geniet van de mooie zomer. Wij genieten hier van de winter.
Marcel en Elvire
