ik haat bloedzuigers!
| (0 stemmen) |
Ik ben weer terug uit de bergjes. Eergisteren weer aangekomen in Pokhara. Het was gaaf! Zeker geen spijt. We hebben de trekking in 6 dagen gedaan ipv 8 (die er officieel voor staan), dus toen ik terug was, was ik moe... Ik zit onder de bloedzuigerwondjes, heb spierpijn tot en met in mijn kuiten, voel mijn kniën niet meer, ben verbrand op mijn schouders, ben helemaal natgeregend, maar ik heb de top gehaald!
Vorige week ging ik samen met mijn gids op pad. In Pokhara nog maar snel een neppe Northfaceregenjas (ze hebben alleen maar neppe merken) gekocht, die heel erg van pas kwam. De eerste dag kwamen we twee Nederlanders tegen (Joep en Suzanne) dus daar zijn we verder mee gegaan. Hun gids heette ook Prem, dus dat was wel grappig, elke keer als we `Prem!` riepen. Ze waren alleen nog niet echt gewend aan Nepal, dat de bedden niet zo schoon zijn als hotels in Nederland, dat je lang moet wachten op je eten, dat je niet de allerbeste pizza`s krijgt enz, was grappig om te zien. `s Nachts slaap je in lodges (kleine guesthouses) voor maar 1 euro per nacht, je betaalt dus meer voor een bord rijst dan voor je kamer, echt maf.
De trekking zelf was soms vrij zwaar, vooral de eerste dagen. Alleen maar trappen omhoog lopen (maar niet rechte trappen, maar natuurlijke van stenen, dus zo onregelmatig als wat), en je moet verder, ook al ben je helemaal dood en zweet je als de pest en voel je je benen niet meer, toch doorgaan. Ik vond het wel interessant, net alsof je een marathon loopt (wat ik natuurlijk al zo vaak gedaan heb...ahum) dat je je verstand op 0 moet zetten en jezelf moed in moet praten om door te zetten. We hadden redelijk mazzel met het weer, want de eerste paar dagen regende het niet. Rond dag 3 of 4 begon het keihard te regenen, maar omdat het zo vochtig is daarboven, drogen je kleren niet en moet je die zeiknatte schoenen en sokken weer aan... niet heel fijn... Op dag 4 liepen we naar het Annapurna Basecamp, 4130 m. We waren nog niet boven of het begon keihard te regenen. Toch moesten we na het eten weer terug. Een stuk of 10 rivieren en watervallen over moeten steken, waarbij we bij 1 waterval tot kniehoogte het water door moesten. Maar dat viel nog mee... want de volgende dag daalden we verder af, en kwamen we erachter dat de brug over de rivier verdwenen was... door alle regen dus. Ja wat doe je dan? Het was een rivier met flinke stroming en iets van 10 meter breed. Uiteindelijk samen met een aantal locale mensen en de gidsen met moeite erdoorheen gelopen, water tot je billen en tas helemaal nat, maar gelukkig de overkant gehaald. De gidsen gaven achteraf toe dat ze het nog nooit zo gevaarlijk hadden gezien. Nieuwe ervaring weer! En Joep had mij gefilmd, dus kunnen jullie mijn bange gezicht eens terugzien ;) Overigens was Joep echt zielig, de eerste dag vielen de zolen van zijn goeie bergschoenen af. Toch maar doorgelopen. Toen we boven waren vielen de rest van zijn schoenen uit elkaar, dus toen heeft hij maar slippers van een guesthouse `geleend`, en is vanaf 4000m hoogte op slippers naar beneden gegaan.
Onderweg waren er veeeeeeeel bloedzuigers... En toevallig vonden ze mij allemaal heel erg lief, dit was niet wederzijds... Wat ik ook deed, zout op mijn schoenen (dit hoort ze op afstand te houden, niet dus), sokken aan (kropen ze doorheen), ze wisten me altijd te vinden. Op een dag kwamen we bij een warmwaterbron, was wel heel gaaf, sta je te douchen in de openlucht met warm water naast een kolkende rivier. Maar toen we weer terugliepen heb ik wel 20 bloedzuigers van overal vandaan moeten plukken. Dus nu zit ik onder de wondjes..
Aan het einde moesten we nog een stukje met de bus naar Pokhara, maarja aangezien het binnen vol was, moesten we op het dak zitten (dus sorry voor alle mensen die ik heb beloofd dat ik nooit meer op het dak van een bus zou zitten, maar het kon gewoon niet anders!) Na een halfuur was er politiecontrole, dus moesten we alsnog naar binnen (waar het dus vol was), dus toen zaten we gepropt in een warme bus met keiharde hindimuziek, waarbij er 6 mensen half aan de bus hangen, dus of dit nou veel veiliger was...
Mijn kleren heb ik niet echt kunnen wassen die dagen, omdat het gewoon niet zouden drogen, dus dat was echt supervies. Gisteren naar de laundryservice (wasserette) gebracht. Je betaalt hier per kilo kleren. Die man tilde mijn tas op, keek heel serieus en moeilijk en zei ` 10 kilo!` Ha, alle spullen die ik meehad uit Nederland waren nog geen 10 kilo (spullen die voor mezelf waren). Dus we hebben er maar een weegschaal bijgehaald, hij bleek er `maar` 5 kilo naast te zitten. Nu weer schone kleren, en ik heb weer een hotel met warme douche, dus ik ook weer schoon.
Nu dus weer in Pokhara. Gisteren een Oostenrijkse jongen in het internetcafe ontmoet en naar een waterval mee geweest en uit eten, en vandaag ook mee naar een tempel geweest, ijsjes gegeten (zooo lekker!) en straks gaan we tibetaans eten, dus dat is wel heel gezellig (en geen zorgen, hij heeft al een vriendin). Vandaag gingen we met de bus naar het oude gedeelte van de stad, tempel bezocht en een rondleiding gehad van een mannetje, die er niet heel veel verstand van had (`ja dit is dus een god, en dit is een andere god! en hier zie je een god met een paard, en dit is ook een god`). Op de terugweg stapte we (natuurlijk) in de verkeerde bus, maar uiteindelijk toch de weg terug gevonden.
Ik blijf nog paar dagen hier (duh ze hebben hier brownies en ijsjes!) en dan naar Chitwan, een Nederlandse vrouw bezoeken die daar vrijwilligerswerk doet. En dan weer naar de kids, die ik wel begin te missen hoor.
Veel groetjes uit Nepal! x
