Slot
| (3 stemmen) |
ofte: begin van een nieuw, alweer erg warm, hoofdstuk voor ons!
De laatste dag in Nairobi. We kopen nog wat kadootjes, Samueli gaat naar de kapper (want moet netjes thuis komen, toch echt een vrouwtje hoor soms, hihi) en ik blog en kijk achteruit. En vooruit.We nemen vandaag afscheid maar hebben nu een heel nieuw, alweer erg warm, hoofdstuk geopend in ons leven. We sluiten deze familie in ons hart, deze warme mensen. Ik ben erg trots me tot deze familie te mogen rekenen nu. In dit fantastisch land! Gisteren had ik een leuke babbel met het jongste zusje van Samueli, Lenah. Zij is voor mij het prototype van die “oersterke Afrikaanse vrouw”; altijd in de weer, hardwerkend, niet op haar mond gevallen en weet erg goed wat ze wil. Ze wordt 18 deze maand en heeft een mooi plan voor zichzelf uitgedacht. "Failure does not exist for me. You only fail if YOU said you did" Het eerste wat ze zegt is dat ze snel een goeie job wil om zo haar familie mee te kunnen ondersteunen. En, erg leuk, dat ze – tegen dat ze gaat trouwen – financieel onafhankelijk zal zijn. Ze zit nu op de middelbare school en wil daarna Human Resources gaan studeren. “Project Management, Financial Management, enz, zijn erg hot nu, maar daar is dan ook veel concurrentie op de arbeidsmarkt.” zo weegt ze af. De grote bedrijven hebben ook nood aan HR-mensen. Erg klevere meid, die Lenah. Het liefst zou ze bij een groot internationaal bedrijf werken, of een ngo. “Ik wil dat mensen mij herinneren als ik er niet meer ben. Met de Lenah Plaza ofzo” Haar ambitie is aanstekelijk... We praten over politiek en de komende verkiezingen en ik merk hoe ze erg goed op de hoogte is van de situatie. Uiteraard is ze enthousiast over de eerste minister, Raila Odinga, maar ze volgt ook de twee vrouwen die opkomen. Het liefst vanal ziet ze een vrouw als nieuwe president. Want "zij hebben zoveel meer verantwoordelijkheid... de mannen hebben hun kans gehad." :-)
Ik spoor haar aan om zelf in de politiek te gaan. Daar moet ze eens om lachen, maar ik zie het haar doen hoor, over 20 jaar. Lenah for President. Ik stem voor!
Zeker als ze vertelt van haar betrokkenheid in de jeugdclub waar ze een tijdje bij aangesloten was: een groep jongeren die weeshuizen ging bezoeken bijvoorbeeld om er te koken, amusement te brengen... "to show them they are loved indeed". Ze was lid van het bestuur en wil nu werk maken van groei, zodat de groep groter wordt en zo ook meer leden zal aantrekken. Overal hetzelfde verhaal: leve het jeugdwerk :-)
Nu ik hier zo zit te mijmeren over dit land...
I can`t help it wonder (zou Carry Bradshaw zeggen) waar gaan we naartoe met de wereld?
Want hoeveel hoop en plezier ik put uit deze gesprekjes met geinspireerde mensen zoals Lenah, ik kijk ook om mij heen en zie ondertussen een helse "vooruitgang" van deze samenleving.
Gisteren brachten we een bezoekje aan het stukje land dat de familie kocht en waar ze nu, stukje bij beetje, een eigen huis op bouwen. Investeren in je eigen huis is nog steeds de beste keuze. Huurgeld is weggesmeten geld en elke maand stress. Dat terwijl een huis bouwen eigenlijk niet zo heel duur is hier. Enfin, het blijft een hele financiele onderneming natuurlijk.
Het stukje land ligt op een 30 minuten van het centrum van de stad en ziet er erg rustig uit. Weidse vergezichten, hier en daar een huis, een kudde geiten, … Maar dat zal snel anders zijn; binnen 2 jaar is dit helemaal volgebouwd! Nairobi breidt in een hels tempo uit. In het centrum van de stad is het erg duur om te wonen, maar vooral te druk. Gezinnen zoeken een eigen stek en dat is een huis. Een huis met een stevige muur eromheen en een zware poort. Want niemand is te vertrouwen en je moet je bezit met hand en tand verdedigen... Maar al snel zal dit wondermooie stukje land omgetoverd worden tot een buitenwijk van de stad. Een redelijk goede buitenwijk weliswaar, maar stel je daar niet al te veel bij voor. Want het is, zoals op zoveel plekken op de wereld, vooral zorgen voor jezelf en de jouwen. En dat gaat ten koste van heel veel. De natuur staat hier zwaar onder druk. Nu al. En Kenia is nog zo jong in zijn ontwikkeling (sinds vrijdag net 49 jaar onafhankelijk). Anderzijds inspireert het de bevolking wel. Ik zie hoe ze genieten van het feit dat hun land ontwikkelt, al is het dan met horten en stoten. Ik zie ook hoe het hen aanspoort te ondernemen en hard te werken (of te studeren). Alles is altijd dubbel he. Er moeten hier – zoals ik eerder zei – nog mijlpalen verzet worden wat betreft afvalbeheer en urban organisation, transport en wegenbeheer en zoveel meer. Om maar te zwijgen van de veiligheid op die wegen... het is het debat van de week nu er eerder deze week alweer een zwaar ongeluk gebeurde. “It is safer to swim a crocodile river than to drive the Kenian roads” schrijft de krant. Ik kan je uit eerst hand vertellen dat dat niet ver van de realiteit is. Jongens! Wat een helse tochten toch altijd. De matatu`s spannen de kroon met hun selfcentered onbaatzuchtig rijgedrag. Ik heb al meermaals een schietgebedje gezegd... volgens mij loop ik daar meer gevaar dan bij onze vrienden van Al Shabaab. Nu ik zo lang mocht meekijken in het dagelijkse leven zie ik toch ook dat ik wat “gemist” heb door niet als toerist te reizen. Als je reist leer je een land kennen op een andere manier ook; je ontsnapt soms aan de heisa van het dagelijkse leven en bezoekt mooie, rustige plekjes. Ik merk dat ik soms moeite moet doen om positief te blijven door mijn bezorgdheid... maar dat zit natuurlijk ook wat in mijn natuur. Ik kan het niet helpen uit te zoomen. Er zijn erg veel landen zoals Kenia; volop in ontwikkeling, terend op olie en waar consumptie en geld de andere, nieuwe goden zijn. Bovenal zijn het vaak ook plekken waar het ieder voor zich is, door gebrek aan een bredere samenleving dan enkel de geldmarkt. Dit door gebrek aan een gezonde politieke situatie. Een plek waar mensen hard werken en dagelijk vechten om te overleven en dus geen tijd hebben om zich bezig te houden met zaken zoals het behoud van de natuur of sociale cohesie. Zaken die toch ook fundamenteel zijn in het opbouwen van een duurzame samenleving! Als al die landen aan dit tempo aan het "ontwikkelen" zijn... en tel daar de explosieve groei van de wereldbevolking bij. Dan word ik toch even stil.
Ik hoop daarom van harte dat de nieuw verkozen president er echt een wordt van en voor het volk. Zodat zij ondersteund worden in hun dagelijkse strijd. Maar bovenal dat de Keniaanse bevolking een opgeleide bevolking mag worden met hoop op een goede toekomst en thuis voor de volgende generaties. En dat men de middelen heeft om dit prachtige land met zijn grote parken vol ongerepte natuur kan vrijwaren van de opgang van wat Tolkien Mordor noemde...
Terug naar huis
Ondertussen keren Samueli en ik terug naar ons veilige nest in Belgie. Een plek die we ook warm in ons hart dragen en waar wij nu ons eigen gezinnetje zullen stichten. Met oog voor het behoud van Moeder Aarde en de mensen in onze samenleving. Ik ben zo blij met die man naast mij! Deze reis heeft ons – ook als koppel – erg veel deugd gedaan. Ik ben trots op die krachtige Afrikaanse roots die mijn kinderen zullen meedragen in deze meer en meer mixende wereld. Waar iedereen van elkaar en elkaars geschiedenis en achtergrond kan en mag leren. Als ze trouwens zeuren voor een laatste nieuwe pc dan heb ik nu een paar goeie telefoonnummers van neefjes en nichtjes om eerst maar eens hun licht op te steken...
We keren zeker en met regelmaat terug naar deze wondere wereld van geuren en kleuren, folklore overal en vooral heel veel hoop!
