Het leven zoals het is, Africa
| (0 stemmen) |
Ik heb de eer om het leven in Africa van heel dichtbij mee te maken. Verhalen uit eerste hand als je logeert bij familie. Observaties van een buitenstaander...
Ik droom er altijd van dat, als het echt moeilijk wordt, mensen zich naar elkaar keren en samen het leven aangaan. Jammer genoeg is dat niet altijd zo. Ik voeg daar toch graag, hoopvol, `nog niet` aan toe...
Het leven is hard in Africa. Voor heel veel mensen betekent opstaan hetzelfde als niet weten of er vandaag brood op de plank komt. De middenklasse groeit, wat hoopvol kan zijn, maar het verschil tussen arm en rijk wordt eigenlijk vooral groter.
En toch hoor je Afrikanen over weinig anders praten dan hoop. Ook nu er verkiezingen staan aan te komen (begin 2013) is het `change` wat de klok slaat. Iedereen is er mee bezig, maar het is ook voelbaar hoe moeilijk het is te geloven in een andere politieke toekomst. Er werd al veel werk verricht; corruptie wordt aangepakt, zaken worden op een meer democratische manier beslecht en er is vrij kritische pers. Maar we zijn er nog lang niet. De traditie van politiek die gelijk staat voor "eerst zorgen voor jezelf en zij in jouw omgeving", zorgt er voor dat politici nog steeds omringd worden door bloedzuigende figuren. Mensen die enkel om hun eigen hachje veilig te stellen `aan politiek doen`. Dat is wat mensen hier vooral bezig houdt, merk ik. Hoe doorbreek je zo`n systeem ook?
Door vol te houden in positieve houding, constructieve politiek en zelf et recte pad blijven bewandelen. Vooral dat laatste blijkt steeds weer moeilijk. Eens in een machtige positie... dat doet wat met een mens.
Gelukkig zijn er ook positieve voorbeelden. De huidige eerste Minister is zo`n figuur. Hij heeft niks op zijn kerfstok en doet gewoon aan gezonde politiek. Dagelijks probeert men hem van malefide praktijken te beschuldigen, maar hij weerlegt ze een voor een. Transparantie is zijn codewoord en hij maakt het nog waar ook. Waar andere politici dit toverwoord ook in hun campagne opnemen maar waarbij iedereen zich dan afvraagt waarom ze er niet nu meteen al mee beginnen.
Hoop op verandering, dat is wat de eerste minister brengt in vele harten hier. Men is verbaasd over het feit dat hij het zo ver bracht en nog leeft. Want ja, het verging anderen heel wat minder goed... als je eenmaal tegen het bestaande systeem in gaat.
http://www.primeminister.go.ke/
De uitslag zal vooral uitdraaien op stam-gerelateerde stemmen. Stammen zijn nog steeds de heimat van vele mensen en ze bepalen het kiesgedrag enorm. Echter, er vanuit gaan dat je alle macht naar je toe kan trekken omdat je de grootste stam bent wordt niet meer algemeen aanvaard. Change...
En dan zijn er natuurlijk de jongeren! Op de dag van de verkiezingen zullen er een extra 6 miljoen Kenianen de stemgerechtigde leeftijd van 18 jaar bereiken. De kranten voorspellen dat, als je de jongeren achter jou kan scharen, je de volgende president van Kenia wordt. Nu DAT vind ik nog eens hoopvol! Want wie anders vertegenwoordigt verandering zo duidelijk dan de jongste generatie?
En de vrouwen. Dat heeft men hier ook stilaan begrepen en recent goedgekeurd: er moeten minstens 30% vrouwen in het parlement zetelen. Liberia, Malawi deden het reeds voor...
http://allafrica.com/stories/201205091149.html (continent`s two female presidents join forces for woman)
You go girls! Ik geloof echt dat vooral zij de toekomst van Africa in hun handen hebben. Mannen hebben hier kansen genoeg gehad en, wees maar eerlijk, ze een voor een verkwanseld. Change!
Ondertussen gaat het leven zijn gangetje. Het is hard werken in een land waar mensen eigenlijk voor zo goed als alles op zichzelf zijn aangewezen. Elk kind moet naar school. Er is recent een wet goedgekeurd die ouders zal straffen als ze het nalaten hun kinderen naar school te sturen. De overheid plant - op de meest onmogelijke plaatsen - scholen neer. Schooltjes die de basis voorzien voor alle kinderen en gratis zijn (los van de kosten zoals boeken en papier). Ben je financieel wat meer op je gemak dan stuur je ecter je kind naar een private school waar ze meer kansen op goed onderwijs en ondersteuning krijgen.
Infrastructuur, wegen, afvalverwerking, ... echt een consistent beleid is er op deze domeinen niet. Op een paar uitzonderingen na, waar je containers ziet met de boodschap "keep your environment clean" is het hier o-ve-ral vuil, ligt er afval. Mensen verzamelen het zelf hier en daar om het dan later te verbranden. En dat hangt dan af van de goodwill van personen; "I volunteered a few times" zo zegt Samueli`s broer, niet van plan het elke keer voor de ganser buurt te doen.
Het opent ons gesprek over samenleven hier. Ook Lona, Gili`s vrouw, is niet echt positief over haar dorpsgenoten. Samenwerken zit er niet in, het is zelfs ieder voor zich. Ze ervaart veel achterklap en vooral jaloezie die zich echt uit in agressie tegenover mensen die het beter hebben! "They are just looking for your downfall" Jammer genoeg zijn er veel verhalen... Maar, hoopvol toch weer, het gaat vooral over de oude(re) generatie. Er zijn jonge gezinnen die het anders willen aanpakken. Ik moet er erg naar graven om dit te horen te krijgen...
Ons bezoek is daarom nog lang niet zo eenvoudig voor dit gezin. Ik wil altijd maar mee het dorp in, naar de winkel enzo, maar dat is niet zo evident. Eerst en vooral gaat de prijs dan de hoogte in (tja, ik ben dan ook een wandelende geldboom voor vele mensen). Maar bovenal zal dit verhaal, eens wij hier weer weg zijn, voor dit jonge gezin niet snel ten einde zijn. Ze worden nu namelijk "automatisch" geassocieerd met geld nu ze familie hebben in Europa.
Het maakt het weer allemaal zo dubbel voor ons...
Ook als ik wens dat ik meer financiele middelen had om te helpen, dat is nooit toereikend natuurlijk. Ik kan het niet helpen om mij als blanke, met de koloniale geschiedenis vol uitbuiting van dit mooie land, toch weer wat schuldig te voelen.
En daar ligt in het Westen toch een grote verantwoordelijkheid! We hebben de middelen om hen beter te ondersteunen in hun ontwikkeling. Niet door te bepamperen, maar door hen te helpen dingen op poten te zetten die het land echt vooruit helpen. Zoals alternatieve energiebronnen bijvoorbeeld, schone wagens... want het is mij al lang geen raadsel meer waarom mensen hier niet lang leven. De luchtzuiverheid is er erg aan toe en het betert er niet op, integendeel. Groei betekent, zoals overal, groei in industrie en transport...
Iedereen zou hier een stad moeten bezoeken om te weten wat ook ons boven het hoofd hangt als we niet snel de auto meer bannen en echt gaan werken aan alternatieven.
